TAFEL VOL GLAZEN WATER

Zaterdagavond, 9 februari. Blauwverlicht podium. Aan een statafel rechts staat cabaretier Pepijn Schoneveld, Peppi. (“Ik ben gisteren 34 geworden”). Hij bouwt iets. Cellomuziek vult de zaal. Waxinelichtjes maken dat iedereen mooier en vrolijker lijkt. Links op het podium een tafel vol glazen water.

Pepijn Schoneveld. “Ik ken hem niet”, zegt een dame in de lounge. Wereldberoemd is deze jonge cabaretier dan ook nog niet, Stante Pede is zijn derde show, maar de kennismaking bevalt goed. Hij is ontwapenend, snel, slim, grappig, en houdt je een zachtmoedige spiegel voor. Zijn gedachten vlinderen de zaal in en zorgen voor voortdurende lachjes en grinnikjes. Hij houdt je alert. En steeds grijpt hij een glas water en nipt er aan. Zware onderwerpen als ‘discriminatie, vreemdgaan, eenzaamheid, rouw, hypochondrie, leven in het nu’ buitelen luchtig over elkaar heen, als zeepbellen, je hoofd in.
Zijn interactie met het publiek is geweldig, al praat hij wel snel en niet al te luid. Of je moet jonge oren hebben. Af en toe ontgaat je een grap, wat jammer is, want om je heen wordt wèl gelachen. Een paar mensen in de zaal spreekt hij letterlijk aan, en dat doet ie goed, scherp en intelligent. Het publiek doet ook actief mee. Iemand loopt de zaal uit omdat haar kind ziek is. Peppi spreekt haar en haar echtgenoot aan. Stiekem vraag ik me af of dit erbij hoort! Het klinkt wel heel spontaan! Of hij laat zich even van de wijs brengen door het woord ‘herfstvakantie’. Ergens gebruikt hij een equivalent van ‘De Paukenslagsymfonie’ van Haydn, in een vergelijking tussen de ‘tringggg’ van een fietsbel, en de ‘toeter van een scooter’. Zo! Àls de zaal al een beetje afgedwaald was, dan is ze nu weer bij de les. Zo bouwt hij ook een spannend element in de show door een verhaal te vertellen over een visite aan de dokter die hem zegt zich uit te kleden. Hij verdwijnt achter een gordijn en dan volgt een enorm lange monoloog over hoe hij zich uit zal kleden en of hij zijn sokken aan zal houden.
Dat maakt de voorstelling onderhoudend: Pepijn Schoneveld amuseert.
Het bouwwerk dat ie aan het begin van de voorstelling bouwt, wordt aan het eind uitgelegd. Een heel mooi eind. Maar wat die tafel met zoveel glazen water betekende, is mij ontgaan. Niet erg. De Dillewijn heeft ons met deze Pepijn Schoneveld een zorgenloos avondje-uit bezorgd. Smaakt naar meer.

Door: Karin van Hoorn