PARADIJSVOGELS

“Ik ben Fred Delfgaauw, ik ben achtenvijftig jaar en ik speel met poppen”. Hij staat op het toneel met zijn armen vol lompen die zojuist nog op de grond lagen. Langzamerhand komen de lompen tot leven en worden het personificaties van wat Fred Delfgaauw wil zeggen, of juist niet kan of mag zeggen. “Don’t shoot de poppenspeler”.

Lees verder >>

Een vrijwel uitverkochte zaal in het theater van Ankeveen. Mensen uit de verre omgeving hebben de weg naar De Dillewijn gevonden: Huizen, Hilversum, Laren. De kapstok in deze, alweer zijn zoveelste show, is de terugkeer naar de straat waar Delfgaauw geboren en getogen is, een doodlopend straatje in Den Haag. Logisch dus, dat de poppen, ingenieus en prachtig gemaakt, af en toe met een Haags accent praten. Letterlijk aan de hand van zijn ”paradijsvogels”, excentriekelingen, maar ook door alleen zijn stem, vertelt Fred het verhaal dat hij wil vertellen. Hij laat je geloven dat een Haagse vader tegen je praat, een klein jochie. Dat hij speelt met taal maakt hem een rasverteller. Hoe knap is het van een artiest om zijn publiek te laten vergeten dat Opa Lau (“het begin van de wereld waren groene dingetjes”) uit lappen en kunststof bestaat, en dat de hand die zich het voorhoofd wist, de hand van de poppenspeler is. Het publiek grinnikt om de oude vriend in een “gekkenhuis”: “Ik word liever hier voor gek versleten dan dat ik buiten niet serieus word genomen”, zegt ie. Het publiek leeft mee met die arme, eenzame vrouw die nooit bezoek krijgt! Soepel brengt Fred Delfgaauw de hedendaagse actualiteit in de voorstelling, vrijwel naast het nostalgische “snoepje van de week”. Maatschappelijke vooroordelen en situaties verpakt hij in taal, stemmen en poppen, met licht, kleur en muziek. Een voorstelling die je op het puntje van je stoel doet zitten en waarover je nog lang napraat, al was het maar om de treffende zin: “Er is niets tegen geloof, zolang je het maar niet zeker weet”.
Bij de uitvoering van zijn spel, wordt Fred ondersteund door een fantastisch team dat techniek, decor en regie tot een spannende voorstelling samenvoegt. En dat was allemaal zomaar te ervaren in Theater De Dillewijn, in Ankeveen, op zaterdag 20 oktober 2018.

Karin van Hoorn