INFLOYD LAAT DILLEWIJN OP Z’N GRONDVESTEN SCHUDDEN

6-3-2019 Theater De Dillewijn schudde afgelopen zaterdagavond op z’n grondvesten. Een stampvolle zaal genoot met volle teugen van Infloyd, een rockgroep die sinds 2013 door Nederland toert met shows gebaseerd op de legendarische Britse band Pink Floyd (1964- 1995).

Een overweldigende ervaring om een band die op 2 november nog in de muziektempel AFAS Live voor 6000 man speelde nu in het intieme theater te horen. Er werd een extra generator neergezet, het podium werd fors uitgebreid en de zaal was gevuld met high tech geluids- en lichtapparatuur. Klaar voor een onvergetelijk optreden. Leadzanger Marco Bouwmans zei dat de zevenmansformatie nog nooit eerder zo kleinschalig had gespeeld en ook backstage waren ze fantastisch ontvangen. Na een lang intro bij het nummer Breathe kwamen de gitaristen op gang. Bouwmans was al vanaf z’n 10e gefascineerd door de gitaren op de lp Animals. Nou, hij kan er wat van. Dat geldt in overtreffende trap voor Armand Gabeler, die op sublieme wijze de ene solo na de andere speelde. Zijn tokkelen op de steelgitaar was supergevoelig, maar het geluid dat hij met een zgn. talkbox produceerde, deed je haren recht overeind staan. Armand raakte daarmee je ziel. In het muzikale geweld vormt het werk van keyboardspeler Gijs van de Bent de spil. Achter een indrukwekkende Moog synthesizer weet hij met subtiel spel talloze geluidseffecten op te wekken. Zelfs een saxofoonsolo. Muziek die past bij de mysterieuze en psychedelische sfeer van Pink Floyd. Bij Dogs, Pigs en Sheep, gebaseerd op de metafoor van Animal Farm die de menselijke maatschappij bekritiseert, kun je niet zonder die geluiden. Pink Floyd- lid Roger Waters wilde naast experimenteren met klanken ook duidelijk filosofische teksten naar buiten brengen. Die sfeer weet Infloyd uitstekend te treffen. “Magie”, zei Marco Bouwmans toen de zaal doodstil bleef bij een ingetogen scene. Even daarna zong diezelfde zaal uitbundig mee met ‘Shine On’. Het grote publiek kent Pink Floyd van ‘Another brick in the Wall’, dat was niet te horen in Ankeveen. De band speelde nu een staartje van de Final Cut- tour. Veel symfonische rock, afgewisseld met onnavolgbare stevige gitaarsolo’s en gevarieerde bijdragen van de toetsenist. Er waren prachtige momenten zoals het staand meezingen van Wish You Were Here, maar ook fraai verstild spel op de akoestische gitaar. Oordopjes waren beslist niet nodig, de muziek was stevig, maar zeker geen brij van doffe klanken. Integendeel. Uiteraard moet de ritmesectie, bestaande uit basgitarist Erik Jan de Jong en drummer Lasse Groeneveld, niet onderschat worden. Een band gedijt niet zonder die basis. Dat geldt ook voor de twee achtergrondzangeressen die vrijwel onzichtbaar, met het eindeloos herhalen van dezelfde danspasjes, er wel degelijk bij horen. Katinka van der Harst was zelfs aan het eind van de avond de ster van de show. Haar hoge klanken bij Great Gig in the Sky klonken bijna hemels, in een perfecte combinatie met de musici. Een geweldige ervaring rijker namen Infloyd en de Dillewijn afscheid van elkaar.

Door: Herman Stuijver