Ik ga op reis en ik neem mee

In de week van 21 tot en met 25 vond deze zeer bijzondere “roadtrip” tien keer plaats. Hieronder het relaas van een van de passagiers.

Op een koude zondagmiddag staan we met 8 personen voor De Dillewijn om een Mercedesbus heen verzameld. We gaan op reis met Abdelhadi Baaddi en zijn vader naar Marokko.

De vader (50 jaar ouder dan zijn zoon) wil zijn laatste jaren daar doorbrengen: terug naar huis. We stappen in het busje en worden meteen geconfronteerd met een ongeduldige zoon en een goedlachse vader. Abdelhadi speelt afwisselend vader (wit hoedje) en zoon. De route is door ons uitgestippeld aan de hand van een kaart van Europa. We gaan eerst naar Parijs. We rijden richting Loodijk. Halverwege het Hollands End stopt de bus. Vader wil de olie nog een keer checken. Zoon vindt het niet nodig. De vader krijgt toch zijn zin en dan volgt een hilarische scene: achter de motorkap wordt in hoog tempo de onenigheid verbeeld: boze zoon steekt zijn hoofd boven de motorkap uit, verdwijnt weer om als vader weer te voorschijn te komen. Dat gaat een paar keer achter elkaar door. Wat een staaltje timing en acteerkunst.

We rijden verder. We naderen Parijs: zie daar de Arc de Triomph (ophaalbrug in het Hollands End) aan het eind van Ankeveen, en oh de Eiffeltoren (de vlaggenmast op de rotonde). We spelen het spel allemaal mee. De rotonde wordt drie keer gerond. Draaierig wordt onze weg vervolgd richting De Molen, waar Pa wil stoppen, want wil bidden. Hij vraag waar het oosten is.

We wachten buiten, maar het is te koud. We stappen weer in. Krijgen een glaasje zoete warme thee. De bus rijdt verder om al snel met horten en stoten tot stilstand te komen: De rook stroomt naar binnen. Dus toch te weinig olie?

We stappen weer uit, krijgen oranje veiligheidshesjes aan. En duwen de bus. Dit moet een bijzonder tafereel zijn geweest om te zien voor voorbijgangers.
Abdelhadi vertelt ondertussen zijn verhaal. Hij heeft haast want hij heeft over een paar dagen een sollicitatie bij een theatergroep in Nederland. Hij is gestopt met zijn studie. Hoe zou zijn vader dat vinden? Hij durft het niet te vertellen; hij voelt zich niet begrepen door zijn vader.

Het komt tot een uitbarsting. Daarna vertelt vader zijn levensverhaal. Hoe hij als jongeman langs de kant van de weg in Marokko werd gekeurd en een stempel kreeg op zijn lijf. Hij kwam in Nederland terecht als gastarbeider. Zijn gezin kwam mee. Ze werden niet echt geaccepteerd ondanks dat ze zich probeerden aan te passen. Toen de fabriek werd gesloten kwam hij op straat te staan. Versleten door het jarenlange zware werk.

De twee verzoenen zich uiteindelijk. We zijn ondertussen aangekomen in Marokko. De deur van de bus gaat open: de geuren en geluiden van Marokko stromen binnen. Het wordt zo overtuigend gebracht dat ik me daar echt even waan. Terwijl het toch stervenskoud was en het verkeer van de Loodijk voorbij raast.
Op de terugweg is iedereen er stil van. Ik heb meer dan een uur lang meegeleefd met het persoonlijke verhaal van vader en zoon Baaddi. Wat een belevenis! Heel mooi en overtuigend gespeeld door Abdelhadi. Als we weer terug zijn bij de Dillewijn praten we nog een tijdje na met hem over zijn vader, zijn familie.
Dit waargebeurde verhaal had ik voor geen goud willen missen.