FOREVER 27

Zweverig, hemels bijna, klinken de eerste klanken van “The end” van Jim Morrison. Misschien vreemd om een show met zo’n lied te beginnen, maar níet in een programma over de Club 27, en dus over de dood. ‘Wij wensen u een gezellige avond!’, voegt Beatrice er nog olijk aan toe.

De show kwam wat langzaam op gang. Misschien werd het publiek afgeleid door de grote hoed die Beatrice droeg, waarmee haar halve gezicht in het duister was gehuld. Maar gaandeweg de voorstelling en de fantastische klanken van het gitaarspel van Erwin van Lugten zat het publiek rechtop in zijn stoel. Wat een geweldenaar op zijn instrument is dat! Af en toe geholpen door de techniek, met een enkele loop, tom of gitaarondersteuning, kwam een breed palet aan artiesten voorbij, die allemaal met elkaar gemeen hadden dat ze op 27-jarige leeftijd waren overleden, en lang niet altijd op natuurlijke wijze of op een natuurlijke plek.

Vooral drank en drugs, maar ook slaappillen, een enkele verdwaalde kogel, hoe bizar kun je aan je eind komen? De liedjes werden klein gespeeld, waarbij Beatrice zich bediende van een groot aantal snaarinstrumenten: lapsteel, bas, sitar, etc. Vooral na de pauze kwamen de twee los. De hoed bleef achter, de haren gingen los, en zo ook de zaal. Af en toe leek het een kleine Leo Blokhuis show, met veel details die weinigen kenden, maar daarvoor ga je dan ook naar het theater.
Als toegift werd Stayin alive gespeeld. Een mooie tegenhanger van al het voorgaande, een wens naar het publiek toe om het leven te leven en er wat van te maken. Barry Gibb is dan wel geen 27, maar 72 lijkt er toch ook op!

Fotograaf: Margreet M. de Groot, www.ladymartistique.nl