Aangrijpend verhaal Erik Krikke in ‘Operatie Geslaagd’

Hoe ga je om ervaringen die zo heftig en indringend zijn dat ze je belemmeren om door te gaan met je leven? Afgelopen zaterdag 3 november vertelde ex-militair Erik Krikke zijn aangrijpende verhaal tijdens de muzikale voorstelling ‘Operatie Geslaagd’.

 

Lees verder >>>

In de zomer van 2007 werd Steenwijker Erik Krikke uitgezonden naar Afghanistan. Hij werkte als operatieassistent in het Militair Hospitaal in Utrecht en keek uit naar zijn missie in oorlogsgebied. Vakinhoudelijk zou het een interessante periode worden, een verrijking van zijn leven. ‘Kyrie eleison, down the road that I must travel’ spelen de musici van pop-rockband 7even Bridges. Heldere meerstemmige zang waar verwachting uitspreekt. Gevolgd door het nummer ‘Teach your children’ van Crosby, Stills, Nash and Young. Want hoe spannend en hoopvol de uitzending naar ’t verre Azië ook was, het afscheid nemen van z’n vrouw en twee kleine kinderen viel ‘m zwaar.

Goed werk doen

In Kamp Kandahar zou Krikke goed werk gaan doen. Oorlogschirurgie, met beperkt aantal mensen en middelen gewonden opvangen in de strijd tegen de Taliban. Heldhaftig en luid klinkt het ‘All Together Now (in no man’s land)’ van The Farm. De rauwe werkelijkheid was echter veel heftiger. Erik zag de meest gruwelijke letsels voorbijkomen. Kapotgeschoten mensen, opgeblazen mensen. Jong, oud, man en vrouw, burgers en soldaten. ‘t Greep ‘m zoveel meer aan dan hij van tevoren had gedacht. Zijn team redde veel levens, maar verloor er ook veel. Soms konden ze niets meer voor de zwaargewonden doen. Met zelfspot en een cynische ondertoon neemt de militair ons mee naar het oorlogsgebied in de woestijn. De rauwe humor is nodig om staande te blijven. Om met de situatie om te kunnen gaan. Als prachtig eerbetoon van verbondenheid en eenheid staat hij strak in de houding, samen met de aanwezige (ex)militairen. Een minuut stilte in De Dillewijn voor hen die vielen. Opdat wij niet vergeten.

Hoofd vol ellende

Eenmaal thuis wilde Erik alleen nog maar vooruitkijken en nooit meer achterom. Maar een voor een kwamen de slachtoffers voorbij. Hij werd gek van de herbeleving, van de geuren, de geluiden. Zijn hoofd zat vol ellende, maar hij wilde er niet over praten. De wanhoop en het beklemmende gevoel van zijn Posttraumatische Stressstoornis (PTSS) laten de bandleden mooi horen met de woorden van Simon and Garfunkel: “And the vision that was planted in my brain, still remains, within the sound of silence.” Met zang, drums, gitaren en toetsen vullen ze het verhaal telkens aan. Soms ingetogen en klein en op andere momenten krachtig en indringend. Ontroerend is de vriendschap tussen Erik en bandlid Bas. Zijn allerbeste vriend die steun gaf op de moeilijkste momenten. Krikke besefte dat hij ’t zonder hulp niet zou redden. Hij wilde niet praten, maar het moest. Hij besloot de stilte te doorbreken.

door: Saskia Luijer

Margeet M. de Groot